Magister (z łac. nauczyciel), mgr, tytuł zawodowy nadawany przez wyższe uczelnie po ukończeniu studiów drugiego stopnia (dawniej: magisterskich studiów uzupełniających), a w przypadku niektórych kierunków (farmacja, prawo, psychologia) - studiów jednolitych drugiego stopnia (dawniej: studiów jednolitych magisterskich) oraz wcześniejszym złożeniu i obronie pracy magisterskiej. Absolwenci studiów składają wcześniej i bornią prace magisterskie.

W polskim systemie edukacji wykształcenie wyższe w przypadku studiów zawodowych kończy się nadaniem tytułu licencjata lub inżyniera, w przypadku studiów magisterskich - nadaniem tytułu magistra lub równorzędnego (lekarza, lekarza dentysty, lekarza weterynarii).

Szkoły wyższe przyznają też stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego. W polsce dziala Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, a podstawą jej działalności jest ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Stopień doktora nadaje się osobie, która posiada:

• tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera, lekarza lub inny równorzedny
• zdała egzaminy doktorskie w zakresie określonym przez radę jednostki organizacyjnej
• przedstawiła i obroniła rozprawę doktorską.

W odróżnieniu od Stanów Zjednoczonych w Polsce nie są wymagane studia doktoranckie do otrzymania stopnia doktora. Natomiast do przewodu habilitacyjnego może być dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora i uzyskała znaczny dorobek naukowy lub artystyczny, a ponadto przedstawiła rozprawę habilitacyjna, która powinna stanowic znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej. Stopień doktora habilitowanego jest unikalny dla kilku krajów, m.in. Niemiec, Rosji, Polski i byłych krajów socjalistycznych, które przyjęły były system radziecki.